Planeta Astrid
Popularity · Low
Listen
YouTube
0:00 / 0:00
Loading YouTube player...
Lyrics offset
Synced
Lyrics
Masztem gnący sztorm pośród tych sęków deske tej starej łajby
Złap mnie za rękę i popłyniemy tam, w ten narkotyczny stan
Obrany azymut to istnienia nowy jest sens, pytanie gdzie
Poniesie mnie ten gwiezdny szlak usłany przez nuklearny pył
Droga do planety na którądążę poprzez czas
Do bogini mej, która pragnie spojrzeń w oczy pustych, próżnych mas
To ostatni płomień zgasł
Nie zapłonie już, nie zapłonie już w żadnym z nas
Ja unoszę się zawieszony patrząc w kosmosu bezkresną dal
To jesień, to pora która zabiera nas
samych sobie w ten trudny czas
Oczy traszki, strupy węgra i paznokieć wilka, trzy podkowy konia
Lecz brak ci tylko dziś oddechu strzygi, oddechu strzygi!
Jesień to pora, która zabiera przyjaciół i miłość tego człowieka
Ten koszmarny sen już przenika mnie, on przebudza mnie
Układam ręce w znak, nowy wymiar już otwiera się
Rzeczywistość zgrzyta jak starych drzwi głos
Na gniew bogini sam się narazisz gdy
Zakłócasz spokój i ład tej krainy
Papierowy pomnik, wspomnień zapiski
Nie chcę twarzy bogów, tudzież mojej bogini
Nawet płaczjuż jej nie pomoże
Bo moje serce pęka na tysiące kropel morza
Masztem gnący sztorm pośród tych sęków deske tej starej łajby
Ona zbawi świat - jaką ją znam, jaką ją znasz
Ona poprowadzi nas
Zbaw nas wszystkich ode złego
Zbaw nas wszystkich od ich złego
Wypluję śmierć
Spalę ten most do krainy
Do krainy bo